Á sviði hálfleiðara, ljóseindatækni og nýrrar orku eru eðlisfræðilegir eiginleikar undirlagsefnis oft ófullnægjandi til að uppfylla sífellt strangari kröfur um afköst tækja. Kjarni þunnfilmutækninnar liggur í beitingu ofurþunns útfelldrar lags, allt frá nokkrum nanómetrum til nokkurra míkrómetra að þykkt, sem breytir sjón-, raf- og verndandi eiginleikum yfirborðs efnis án þess að skerða undirliggjandi undirlagsbyggingu.
Allt frá einangrunarfilmum og málmtengingum sem notuð eru til einangrunar og leiðslu merkja innan örflaga til endurskinshúðunar á nákvæmnislinsum og nanóverndarlaga á rafhlöðum rafhlöðu, hafa þunnar filmur þróast langt fram úr einföldum „hlífðarhúð“. Sérhver smásæ galli - hvort sem er í fyrirkomulagi kristalgrindanna, kristalgæði, flatt yfirborð eða innri streita - hefur bein áhrif á afrakstur og endingartíma endanlegs tækis.
Þar af leiðandi er þróun þunnfilmutækni að færast í burtu frá hefðbundinni, prufa-og-villu nálgun sem byggist eingöngu á reynslureynslu. Að ná réttu jafnvægi milli innbyrðis háðra þátta - eins og filmuþéttleika, viðloðun og innri streitu - innan afar þröngs vaxtarglugga er áfram aðaláskorunin í öllum háþróuðum þunnfilmuferlum.

